Dyppa

Verkið ber í sær ta løtuna, tá tú stígur út í kuldan, og alt gerst reint og satt. Litirnir liggja í løgum sum tari, ið hevur hildið sær fast í steinum gjøgnum ódnir, meðan teir grønu og brúnu tónarnir bera djúpa andadráttin í havinum. Kuldin er ikki ein ótti, men ein leið inn í eina nýggja kenslu. Ljósið brýtur fram sum gyltir glottar – sum fyrsti brennandi andadrátturin, tá tú kemur upp úr sjónum og kennir, at tú livir. Í verkinum møtast kroppur og náttúra í eini løtu av styrki, reinleika og sambandi við tað, sum er eldri enn vit – tari, steinar, hav og kuldi. Eitt verk, sum minnir okkum á, at náttúran altíð tekur ímóti okkum aftur.