Ein glotti av báðum síðum

Hetta verkið ber í sær eina løtu, sum bara kemur einaferð í einum mannalívi – ta løtuna, tá ið ein sál flytur seg millum heimar. Ein glotti av báðum síðum er ikki ein mynd av einum menniskja, men ein framkoma. Ein still ferðsla. Ein heilsan frá einum menniskja, sum ikki longur er her, men kortini vildi vísa seg í litunum. Teir heitu gulu og gyltu tónarnir lata seg upp sum eitt vindeyga móti onkrum fyri handan – einum rúmi av ljósi, friði og loysn. Tey køldu gráu og grønu løgini halda fast í tí jarðiska, tí kenda, tí, vit kunnu nema við. Millum hesi bæði økini liggur yvirgongdin – eitt stað, har litirnir møtast, broytast og glíða inn í hvønn annan, og tað kennist sum um løriftið sjálvt roynir at halda fast í eini løtu, sum ikki ber til at halda fast í. Persónurin, sum verkið er tilskilað, trýnur ikki fram sum eitt skapilsi, men sum ein nærvera. Sum eitt spor í bygnaðinum, ein rørsla í litinum, ein stillur pulsur í løgunum. Hon er her, ikki sum ein mynd, men ein glotti. Ein glotti av báðum síðum. Ein glotti av tí heimi, hon fór úr, og tí heimi, hon steig inn í.