Tá eg verði vaksin

Í hesum verkinum liggur barndómsins heimur sum eitt stilt afturljóð undir yvirflatuni. Tey grønu og gráu løgini reisa seg sum landsløg í gerð – rá, livandi og í rørslu. Tey gyltu og appilsingulu strokini bróta fram sum smá lyfti um tað, sum bíðar frammanfyri; ikki sum lidnar linjur, men sum glottar av tí, tú kanst gerast, meðan dirvið spakuliga vinnur fram. Bygnaðurin er tjúkkur og lagdur í løgum, sum royndir, ið savna seg gjøgnum tíðina. Einki er slætt, einki er liðugt, og júst tí kennist verkið satt. Tá eg verði vaksin er ikki ein staðfesting, men ein ferð. Ein løta bundin í litum, har ein stendur millum tað ein kemur frá, og tað, ein framvegis er á ávegis ímóti. Ein áminning um, at menning fer fram í løgum, í litum, í brotum og í stillum glottum av onkrum, sum er á veg.